is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te eten, zonder te spreken. Menschen zonder familie, zonder vrienden, die zooveel mogelijk in de hoekjes zaten en niet in het midden van het lokaal.

Folentin voelde zich meer thuis onder die onterfden, discrete en beleefde menschen, die allen zeker betere dagen en vroolijkere avonden gekend hadden. Zij dronken haast niet, aarzelden lang voor zij op de kaart een gerecht uitkozen. Existenties zonder hoop en zonder doel. Allen spraken met stille stem tegen de bedienende meisjes. Het schenen allen menschen met goede manieren en zij groetten elkander met zwijgende buigingen, wanneer zij kwamen en heengingen.

Hij vond zich zeiven nog gelukkiger mensch dan die dischgenooten. Zij hadden misschien hunne kinderen verloren, hun fortuin verspeeld of andere ongelukken gehad. Door de anderen te beklagen, beklaagde hij zich zeiven minder. En hoeveel zijn er niet, zeide hij in zich zeiven, die geen kamer hebben, geen leuningstoel en geen vuur ?

Gedurende eenigen tijd ging het hem goed en het scheen alsof hij jonger werd. Hij varieerde weer zijn restauraties, maar dikwijls liepen de kellners weg als hij riep en vluchtten als hij om brood bij het eten vroeg.

Hij ging veel wandelen in stille en verlaten buurten, waar niemand liep en de katten luid miouwden.

Zondags alléén wist hij geen weg met zijn tijd. Hij bleef dan wat langer aan tafel zitten. Als hij dan thuis kwam, was gewoonlijk zijn kamer nog niet klaar en stond de concierge in een wolk van stof op de