is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In het opstel over Leonardo da Vinei vind ik deze

gewichtige bekentenis:

»Leonard is een lumineus colorist en de schepsels die hij schildert zijn de verrukkelijkste, die men zich kan denken. Waarom dan toch word ik treurig wanneer ik hem verlaat? Niets drukt meer dan den geheimen arbeid van een analyst te volgen. Men ziet, dat het zijn een malaise is, een voortdurende trilling. De groote schilders van Venetië die uit den overvloed van hun ziel schilderden zonder met zichzelf te twisten, waren gelukkig. Maar wat eene foltering, een artiest, in twee menschen verdeeld, waarvan één schept, terwijl de andere zich bukt om het werk dat groeit te zien en te beoordeelen

En hij roept uit:

Wie zal ons toch het bestaan leeren kennen als een

lichten droom?

Een spreker die zoo spreekt, heeft die de rust gevonden, waarnaar Goethe getracht en die hij bereikt heeft ? De rust zoo noodzakelijk voor een scheppend schrijver, de rust van Dante toen hij het slagveld van zijn binnenstrijd overzag en van zijn doode droomen de levende beelden kon bouwen voor nog steeds bewonderende nageslachten? Ik meen dat de heer Barrès nog niet klaar is met zijn wereldbeschouwing. Voor ons blijft het niet minder belangrijk den strijd bij hem na te gaan, dien hij met zich zeiven en met anderen heeft te voeren. Voor sommige geesten duurt die strijd een paar jaren, voor anderen meer dan twintig. Het is niet uittemaken welke van die twee levensprocessen het vruchtbaarste is.