Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„aan, vers rekkend tot net- of onstof een blik van „open-wijd, door dun en met-zwaar tot klaar, onbezond „mat klaar meer dan siddering, klaarte enz.

De aanstrenging, die er heeft moeten zijn, om zulke visie voort te brengen, is op zichzelve reeds bewonderingswaardig. Want voor deze oogenblikken wordt door een supreme effort van den wil aan de intelligentie het stilzwijgen opgelegd, opdat de visie der buitenwereld in sterkte aangroeide, zoodat op het spiegelvlak van de sensatie deze wel incoherente, maar rijk bewogen visioenen konden ontstaan. Toch dunkt mij „In het koffiehuis" tot de categorie eener volmaaktere kunst te behooren. Want hoe subtiel en ver het schoone in „Sneeuw" ook is uitgedrukt, wegens abdikatie der intelligentie is het niet de uiting van den completen mensch, niet het resultaat van het harmonieënspel aller faculteiten of vermogens. Want, hoe volmaakt ook gedaan, hoe groot in aantal de opgeteekende bijzonder-heden der visie zijn, zij zullen zeker niet alle opgeteekend zijn en dit moet voor een gedeelte willekeurig zijn. Slechts de intelligentie heeft recht van bevel en zij is de draad der leiding waarop de beelden ontvonken, ijlend naar het supreme doel. In hetsensitivistische stukje „Sneeuw" heeft de lezer geen controle en is hij genoodzaakt blindelings den auteur te volgen en daar nu de opeenvolging der sentimenten of liever sensaties bij ieder mensch verschillend is, mist de lezer de aanknooping, het contact, de leiding, die toch volgens de natuurwet en de reden van bestaan van het Woord, noodzakelijk is.

Sluiten