is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of in het getokkel van een kinderwijsje. Van waar deze deze macht der muziek? vraagt hij. Eu hij antwoordt dat zij niet te verklaren is. Daarbij citeert hij Byron, die hetzelfde heeft gevoeld. Hij zou ook Mallarmé er bij aan kunnen aanhalen, die ergens bekent uit zijn derde verdieping geen sou op straat te hebben willen gooien naar den man van een draaiorgel, die hem met zijn spel in een hooge stemming deed geraken en vreesde door het werpen van dit geld uit die bekoring te geraken. Musici, zelfs groote, zullen hierover glimlachen en dit minachtend leekenphantasie noemen. Nu zijn Byron en Mallarmé (deze laatste was nota bene een vurig Wagneriaan) misschien leeken in de muziek, maar zij waren toch, dit zal ieder toegeven, breed en fijnvoelende menschen en zij kregen bij herdersfluit en orgelspel een groote emotie. Dit zijn feiten, waartegen ook door de grootste musici niet geredeneerd kan worden.

Hier is het dus de muziek niet op zichzelve die de schoonheid voortbrengt, maar de klank als suggereerende kracht, die de dingen doet bewegen in rhytmen en behoorlijke wendingen en lijnen. Eene herdersfluit of een draaiorgel in een concertzaal, waar er niets leeft en beweegt en waar de menschen stil zitten te luisteren, waarvoor ze moeitevol toilet hebben moeten maken en met rijtuigen heen hebben moeten rijden, misschien van den trein hebben moeten gebruik maken, deze herdersfluit of die draaiorgel daar, zal geen emotie geven, zelfs niet aan Byron of Mallarmé.