Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenmaal op zijne vaart gevestigd, zich daarvan af te wenden en terug te keeren tot de sferen, waarin wij ons ellendig leventje slijten. Wegens de verwijderde afstanden, waarop de beelden zijner phantasieën zich bewegen, lijken deze soms klein en zijn wij tot groote aanstrenging verplicht, maar wanneer wij zeiven in staat zijn, ons op te heffen en hem naderen, bespeuren wij, dat zij grooter en grooter worden en ten slotte den omvang aannemen van werelden.

Het schijnt een vaste waarheid te zijn, dat de ideeënkolossen arbeiden in duisternis, of, zooals de heer van der Horst uitmuntend onlangs gezegd heeft, dat „de bloem van het genie meestal opbloeit uit de bouwvallen van verloren levens".

Zij, die wandelen in het licht, zij zijn niet de uitverkorenen van het lot, om eenmaal aan de wereld den vlammenden spiegel voor te houden van daden en plichten, den weg te verlichten met de fakkel hunner blikken. Zeker vreemd! Want de orde der dingen te doorgronden, de wetten der werkingen van de nienschelijke zielen naast elkander en op elkander schijnt voor onzen geest onbereikbaar. Ja, werd die norm eenmaal gevonden, dan zouden de meeningen der menschen niet meer verschillen; de waarheid zoude zijn voor ieder zichtbaar; er zou niet meer getwist worden en uit het juiste inzicht in de dingen zoude de wereldvrede voor de volkeren en voor ieder individu afzonderlijk voortspruiten. Waarheid kan alleen in eenheid bestaan en zij duldt naast zich de dwaling

Sluiten