Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te hebben volbracht. Want het aantal van hen in Nederland, die de kern van schoone literatuur vermogen te vatten, is gering. Zoowel door de ouderen als nieuweren is er soms afgekeurd, wat goed was, en veel goed gevonden, wat foutief of onbeduidend was. Maar wat vreemd moet heeten, is, dat dit boek ook in Frankrijk slecht terloops en met de gewone banale clichés is besproken. Dat alles is wellicht een goed teeken. De wereld zal nooit wijzer worden, en slechts na vele jaren wanneer de auteur niet meer zal zijn, zal men misschien zijn borstbeeld zetten in het Luxembourg of in de eene of andere galerij. Het schijnt een vaste wet te zijn en die de wereld ook met den besten wil niet kan verbreken, dat de ware verdienste en het groote vernuft slechts na den dood op hunne waarde worden geschat en geëerd. Want de menschheid is eieriof met lof voor die het verdienen, en verkwistend

o ö

daarmee voor die het niet waard zijn. Het volk zegt dit zeer kenschetsend met de woorden, dat niet de beste paarden de haver krijgen. Uit den aard beheerschen angst en voorzichtigheid den gang der menschheid. Misschien is dat goed; het zelfbehoud is de eerste voorwaarde ter existentie. Zoolang als een mensch nog niet dood is, vreest men nog het gevaar, dat van zijn kant kan komen, maar is hij eenmaal ten grave gedaald en is men volkomen zeker van zijn zwijgen en onmacht, dan komen de tongen los en als blijde van aan het gevaar ontsnapt te zijn, dat van zijn kant was te duchten, gaan de overlevenden zich aan lof te buiten.

Sluiten