Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door een bestaan hebbenden of bestaanden mensch in de ziel van den artiest geprojecteerd.

Het is vooral in de statue van Balzac, dat de kunst van Rodin „gipfelt", zooals de Duitschers zeggen, met anderewoorden, haar toppunt bereikt. Onder den invloed zijner momentane indrukken treden sommige kanten van eene menschengestalte terug, verplatten zich of worden scherp, worden breeder, waar andere kleiner worden of verdwijnen. Zoo springt uit de chaotische massa van de enorme pij, die armen en beenen doet verdwijnen, in al zijn macht de titanische kop van den romanschrijver te voorschijn, uitdagend de heele wereld door zijn achteruitgeworpen houding en de breede, vooruitspringende, geweldige bovenlip, van de onderlip horizontaal opgeheven als torsend een last van sarcasme. Het is de kop van een stier. De romp is als het ware nog in wording en onder de leiding van de voltooide denkkracht voelt men zijne levensvatbaarheid en groeienden invloed. Zoo neemt die kop geheel den toeschouwer in beslag, terwijl de romp zijne latente, maar volmaakt aanwezige werking niet mist. Want in de impressie is dat lichaam latent, terwijl in de diepste diepten van de inconscientie de impressies liggen te sluimeren. Door de vaste en duidelijke omtrekken van het hoofd worden ze gewekt en de persoonlijkheid van den schrijver komt als een scherp gezien en begrepen vizioen, als een larve uit hare omwindsels, als eene glorieuse verrijzenis.

De Victor Hugo, hoewel minder kracht van executie

Sluiten