is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hij ontblankte een reeks scherp-harde kattetandjes „en lachte haar met meerderheidsoogen uit."

Is dit niet voortreffelijk? Is dat geen symbolisme?

Want het is de embryo van stad en land. Beantwoordt dit niet aan de eischen van het naturalisme?

De observatie, door een auteur teruggegeven, krijgt altijd gelijk tegenover de heerschende moderichting.

Is dit nu zoo gemakkelijk, wanneer men over kinderen schrijft? Ik geloof het niet, maar omdat in de kinderziel de natuur krachtiger, zuiverder polst, kan men gemakkelijker de slagen tellen der groote natuur, die nog vrij stroomt uit teere kindermonden en vrijer glanst uit de limpide kinderoogen dan onder de dikgerokte lichamen van groote menschen.

Want kinderen zijn de heldere beken, die dauwen uit den grond der natuur en nog niet geworden zijn de bezoedelde rivieren van den lateren leeftijd.

Bij het lezen van Roosdorp heb ik dikwijls moeten denken aan den onschatbaren versregel uit de Ilias, waar Homerus een klein kind bij een ster vergelijkt.

Het lumineuse mysterie van dien regel is nooit bereikt, maar de heer Roosdorp mag tevreden zijn. In het Hollandsch kan alléén Vondel met zijn „Constantijntje" hem concurrentie aandoen.