is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

litteratuur in deze eeuw heeft voortgebracht. Bij minder élan misschien dan bij Potgieter is het verzenbeweeg bij Verwey voller en volmaakter. Hij is de meest Hollandsche van de dichters der generatie van 1880. Niet essentieel modern, maar Hollandsch zooals Hooft en Vondel dat waren, stoer en kloek. Somber tot het doffe toe, brommen zijn klanken als klokken van brons. Hij versmaadt den stijgenden jubel van de fijne sopraan aria's, van den scherp snijdenden zielzang en wanneer hij voelt, dat zijn krachten hem begeven, vreezend zich bloot te geven, vlucht hij in zwaar gebouwde labyrinthen van zinnen en laat ons verbaasd aan ons lot over. Wij moeten dan zelf maar ontwarren en licht zoeken in de duistere gewelven. Door zich op essentieel Hollandsch terrein van sensatie te plaatsen voorkomt hij de vergelijking met de hooge dichtermachten van het buitenland. En zoo maakt hij daartegenover steeds een goed figuur. Dat is zeer slim van hem gezien. Maar waarschijnlijk kon hij niet anders en bewust of onbewust staat hij op het gunstige terrein.

Het vale land, dat hij aanschouwt uit zijn venster, het doffe brommen der zee in de verte, zijn stillen tuin, wat visschersvolk in Zondagsrust, meer heeft hij niet noodig, om een wijd en helder licht in zijne ziel te ontsteken en al die vaalheid en grauwe strooken land te overlichten met triumpheerenden glans, zoodat het straalt en zingt uit het buigende helm, uit de bloemen die bloeien om hem heen en de golven der zee phosphoresceeren onder het zingen van zijn woord.