Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aardig gevonden en ook wijl zij hem als auteur kende, was hij met haar getrouwd. Wijder en wijder gaapte de klove die beider karakter en ziel scheidde totdat het kwaadspreken van andere vrouwen haar voor goed den knak gaf. Zij dacht geliefd en bemind te zijn in de wereld waar ze mee omging en zij dacht alleen goed van de menschen, doch toen zij den laster vernam zakte haar ziel voor goed ineen en zij was niet meer bij machte zich op te richten. Zij was onschuldig, maar voelde slechts in de oppervlakte van haar wezen en toen men deze bezoedelde en vernielde mankeerde haar elke grond van levensbestaan. Zij stierf.

Toen was Satis weer alleen.

,,En toen hij in het nuchter-triestige morgeruim, op het eenzame kerkhof bij haar graf stond, omhuld door een kille damp die als een grauw gordijn neerhing tusschen de hooge kale boomen en onwillekeurig luisterend naar de droppels, die in de stilte neerhuiverden van de wenende twijgen, toen hij met een blik het leven van zijn naïef onschuldig glimwormpje overzag, dat geschapen om vrolijk te lichten, maar een oogenblik geglansd had in zijn bestaan, om terstond weg te kwijnen in de duisternis en smart, toen hij voelde dat alweer een mooi willen: zijn oprecht verlangen om haar gelukkig te maken, gelijk zoo menig vroeger

streven was mislukt, geavorteerd toen was de

vraag in hem opgerezen of het leven misschien altijd een avorteren moet zijn".

* *

Sluiten