is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het zagen. Mijn vader echter kon somwijlen operawijzen neurieën en uitbundig lachen en schertsen met zijn vrienden — maar moeder ging altijd ernstig en stil, over de dikke tapijten zwevend als een schim, en op haar best niet meer toonend dan een kwijnend glimlachje.

Wij waren rijke en voorname lieden en mijn ouders voelden dat zeer sterk.

En als ik daar nu aan denk, hier in mijn Hollandsch provincie-stadje waar ik mijn eigen schoenen poets, dan voel ik toch meewarig met die beiden, zoo goed met den koelen, wellevenden vader, als met de bleeke, kwijnende, gedistingueerde moeder. Want ze achtten hun hoogen staat deugdelijk en rechtvaardig en compleet, en ze zagen niets van wat er aan te kort kwam. Mijn moeder zag niet hoe smakeloos de kleederdracht was, haar opgepofte japon met volans waarin ze zich zwierig en statig meende vóór te doen, ternauwernood door haar eigen lichaams-schoonheid en natuurlijke gratie van een allerbespottelijkst figuur gered. En mijn vader wist niet hoezeer zijn traditioneele familiemacht al ondermijnd was door overal woelende democratische gedachten.

Ook onze weelde was vol zonderlinge gebreken. Ik heb bittere kou geleden in het groote, kille paleis, 's avonds kon men er den nek breken op de donkere