is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

steenen trappen, op sommige plaatsen heerschte een soms zeer vunze of walgelijke stank, de bedienden sliepen in benauwde krotten, er was een toiletkamer waarop mijn vader erg trotsch was en die schatten gelds gekost had, maar waar men op lichtklaren dag een kaars moest aansteken als men zich de handen wilde wasschen.

Meewarigheid voel ik voor mijn hooghartigen vader, als ik denk hoe hij kunstschatten verzamelde en van toenmaals beroemde kunstenaars schilderijtjes kocht, waarop hij uren kon turen door een monocle en waarover hij lange, fijn uitgesponnen kritische beschouwingen hield met zijn vrienden — welke schilderijtjes toch inderdaad prullige stukjes waren, thans zonder eenige waarde.

Het was een droom van geheel geslaagde levensglorie, door mijn Italiaansche ouders even wei-overtuigd gedroomd als dien anderen, door de Hollandsche kooplieden van dit kleine havenstadje. En dien Italiaanschen droom heb ik meegedroomd in vollen ernst. Ik kan mij nog gansch in de illuzie verdiepen, ik zie het paarsch fluweel met de witte struisveer en de groote diamant op mijn moeders hoedje, een klein rond hoedje, op het dikke blonde in een netje gevangen haar, — ik sta bij haar in 't rijtuig en voel mij het prinsje, het zoontje van de Contessa — en zie de menschen groeten