is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een woesten bergstroom worstelt naar de stille wateren aan den kant. En waaitoe die zware worsteling? Omdat die stille wateren ook zijn de zegeningen van troost, van vreugde, van geluk. Daar is 't plezier, het rechte plezier, dat ik al als jongen van de rechtvaardigheid verwachtte, het billijke loon voor moeite en pijn, de evenredige vergelding.

Mijn vader geloofde niet in rechtvaardigheid, maar wel in kracht. Doch daarmee deed hij juist wat hij niet wilde, hij liet zich bedotten, en trachtte dat ook mij te doen. Maar ik liet mij toen reeds, als kleine jongen, die valsche munt niet in de handen stoppen. «Loop rond met je kracht!» dacht ik. «Ik wil plezier. Wat heb ik aan kracht of macht, zonder plezier?» Ik wilde waar voor mijn geld, want ik geloofde aan rechtvaardigheid.

De Hollandsche kooplieden, die mijn mooi en stevig huis gebouwd hebben, waren niet zeer wijdzichtige klanten en zeilden op hun vreugde-jacht vierkant in t moeras. Maar ze vroegen waar voor hun geld, en dat was goed. Ik woon nu als oud man op de schoone ruine van hun glorie, overgroeid door de onvolwassen kiemen van nieuwer, gróotscher levenspracht — maar ik ben blijven gelooven aan rechtvaardigheid, zoo vast, dat ik de verantwoordelijkheid wel dragen durf, om u, lieve lezer, dat geloof met alle macht te beduiden. En dat