is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En ik was al jong gewend dat wij de aandacht trokken, waar wij kwamen. De altijd elegant gekleede vader met zijn ouderwetschen zwier en melancholieke oogen, en de bijna even groote, sprekend op hem gelijkende zoon. Vooral voor vrouwen waren wij voorwerpen van belangstelling. Doch mijn vader liet nooit merken dat hij daar eenige notitie van nam, noch heb ik hem ooit met een vrouw in nadere verstandhouding gezien.

Maar mij was, reeds lang vóór ik de schoonheid van kunst of natuur kon genieten, een blik uit vrouwen oogen het meest waardevolle wat het leven mij bood. Dat gold mij het eerst als volwichtige munt en veel pijnlijke moeiten waard.

Ik zal trachten nauwkeurig en volkomen oprecht te zijn. Ik kan mij dat veroorloven, oud terwijl ik schrijf, en dood als ik gelezen word. Ik ben van een zeer verliefde natuur, en het denken aan vriend of geliefde was altijd de oase in mijn gedachten-woestijn. Onder de meest gewichtige zorgen en plichten waren zulke gedachten mij toch altijd onzeglijk veel belangrijker en gewichtiger. Zij waren nooit doodsch of saai, verveelden mij nooit, en waren mijn troost in tijden van somberheid en ontmoediging. Ook de pijn die ze brachten was mij lief, en had nooit het essentieel hatelijke en afkeer-wekkende van andere dorre levenssmart.