is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijstte. Het is mij volstrekt onmogelijk te zeggen, of ook maar aan te duiden, wat mij zoo in haar aantrok. Ik zag haar voor 't eerst in haar eigen huis, in gezelschap van haar moeder, een vriendelijke Schotsche dame, en haar broeders, flinke, handige, bedaarde en zwijgende jongens. En van 't oogenblik dat ik haar zag was ik door een raadselachtig gevoel van aantrekking geboeid, dat mij na nog, na meer dan vijftig jaar, even onverklaarbaar is als toen. Ze deed lief met haar moeder, flink kameraadschappelijk met haar broers, wat speelsch, en aardig vrijmoedig met mij. Ze zeide niets bizonders, en ik heb ook nooit in de illusie geleefd dat ze veel bizonders te zeggen had. Maar haar wezen verborg voor mij een geheim dat ik voelde te willen benaderen en doorgronden, al ging 't ten koste van alles, van 't allerkostbaarste. Ten koste van mijn leven zou ik maar een jammerlijk zwakke uitdrukking achten.

En daarbij, wat het onverklaarbare nog zoo zeer verhoogde, een gevoel van weemoed, van meewarigheid. Als ik bij mij zelf zeide: «Hoe lief is ze!» dan bedoelde ik dat «lief» met een bijgevoel van teedere smart, van innige deernis.

Wat beduide dat? Ze scheen volmaakt gezond en gelukkig, en had een prettig bestaan, goede ouders, een hartelijk familie-leven, weelde, veel buiten-vreugde,