is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeker dat de voorstelling van mijn vader, als ware mijn ontzetting geheel onredelijk, op mij werkte als een poging om mijn teenen af te kappen opdat de schoen passen zou. Ik verzette mij heftig, handhaafde een onverbiddelijke scheiding tusschen het edele en hooge gevoel voor Emmy en de lage en vuile dingen die mijn vader mij gewezen had, en wandelde aldus haastig en ijverig op het gevaarlijke pad, dat zich nog maar éénmaal splitst in een weg naar dweepzucht en een naar liederlijk cynisme.

Dit was mijns vaders werk. Maar nooit heb ik het hem met eenigen bitteren wrok geweten. Waarom niet? — Kunnen wij oordeel spreken, lezer, in een geding waarvan de voornaamste feiten nog in ondoorgrondelijk duister liggen ?

Van uit mijn koelen rechterstoel hier in dit droomerig en vergeten stadje heb ik vrijspraak voor allen, die in Amor's bloemrijk en doornrijk doolhof verdwaald en verongelukt zijn. Want het is zeker niet door ons menschen aangelegd.

Dat er schuld is kan ik niet wegpraten. Elk leed heeft een vader en een moeder, en die ouders zijn wij nu eenmaal gewoon zonde en schuld te noemen. Maar ik vervolg den stamboom dezer vreemde en teedere smarten verder dan Adam en Eva, of den Pithecantropus Erectus, zelfs al moest ik dan met