is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aangevuurd, de weelderige huisbooten die voorbijdreven vol bloemen en vroolijke menschen, en waaruit muziek weerklonk en des avonds licht stroomde. Ik logeerde op het buiten met mijn vader, en als ik in die lichte, luchtige, nette, zuivere menschenwereld verkeerde, dan leek al wat hij mij verteld had maar een leelijk sprookje.

Maar Londen is een vreemde, en voor lieden van mijn slag aller-gevaarlijkste stad. De blanke engelenschijn der menschen is daar met zooveel welslagen voorgewend, dat het des te scherper en griezeliger opvalt en prikkelender werkt, als het zwarte aapje plotseling uit de mouw gluurt.

Niet alleen Emmy Tenders, maar elke vrouw van haar ras en soort, elke beschaafde Engelsche vrouw, had voor mij iets hoogs, iets heiligs en onschendbaars. Vrouwen uit andere landen herinnerden nog meer aan het wijfjes-dier, van haar kon ik de noodlottige vernedering mij nog denken en voorstellen, maar een Engelsche vrouw scheen zoo rein, zoo voornaam, zoo preutsch, en toch zoo onbevangen onschuldig, dat haar aanwezigheid alleen genoeg was om alle onreine gedachten te verdrijven. En van alle Engelsche vrouwen was Emmy Tenders de liefste en reinste. Toen ik haar weer-zag vervloog alle onrust en griezel, ik was volkomen gelukkig, en ook dankbaar dat er