is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geboren verdorvenheid het natuurlijke zoo leelijk vond en er zoo lichtelijk aan werd herinnerd. En te meer bewonderde en vereerde ik het reine wezen, wier blanke ziels-spiegel niet door den onreinen adem der wereld besloeg, voor wie al het menschelijk liefde-leven even natuurlijk, gewoon, en zonder prikkel was als voor een natuur-onderzoeker of ouden filosoof.

Hier maakt de oude heremiet en filosoof Muralto de opmerking dat de jonge dichterlijke minnaar Muralto. verre van de wijs was. Het is den ouden wel gebeurd, hoewel ondanks zijn vele jaren goddank zeldzaam, dat hij het menschelijk liefdeleven kon beschouwen zonder de lieflijke ergernis en de zoete prikkel van vroeger, zooals een natuur-onderzoeker of oude verzadigde filosoof — maar dan voelde hij zich niet beter en wijzer, maar betreurde scherp een waardevol verlies. Ik mag dwalen, lezer, maar acht het woord des ervarenen!

En in dienzelfden vurigen tijd van eerste, echte verliefdheid vertoonde zich aan mijn nu verhelderd oog de reuzenstad in al haar disharmoniën. En ik, die in het wufte Parijs door een broei-sfeer van zinnenlust, en een hagel van verleidingen gewandeld had als een onschuldig kind, ik had op éénen schemeravond in Londen vier, vijf ontmoetingen waarvan de bizonderheden mij bij bleven, zooals geweerhaakte doorns in