is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't vel blijven steken, schrijnend, brandend en jeukend, zooals de pitten van cactus of rozebottel, waarmee men te innig in aanraking is geweest.

Als de vrouwen van mijn vaderland, van een latijnsch volk, hun trots laten varen en hun minnespel uit nood of onverschilligheid tot een broodwinning maken, dan bewaren zij toch een natuurlijken en bekoorlijken schijn, en zij spelen het droevige spel met wat gratie en overtuiging, als een schamele hulde aan het hooge geheim dat ze moeten ontwijden.

Maar de Engelsche, en de Duitsche die de preutschheid opgeven — God zij de stumpers genadig! — ze gooien zoo plomp-verloren hun schaamte neer alsof ze blij waren haar niet langer te hoeven dragen, neen! laat ik zeggen alsof de grooter hoogte van hun va'ook totaler moedeloosheid tot weder oprichten teweeg brengt. Koud, zakelijk en practisch drijven zij hun vak en beschouwen het menschelijk liefde-leven even ongeroerd en zonder prikkel als een natuurgeleerde of oude filosoof.

Maar juist deze rauwe tegenstelling, dit felle en gruwelijke contrast tusschen de reine Engelsche vrouw, zoo heerlijk vertegenwoordigd in mijn prinselijke geliefde — en de wezens die voor vijftig jaren, en misschien thans nog, tegen schemeravond de heerlijke Londensche