is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door de schemerparken. En de hongerige honden bleven janken en huilen, en de gedachten-vliegen bleven gonzen en zich bezoedelen. De mensch moge vernuftig en geduldig zijn, hij krijgt wezens te beheeren, tot zijn nut naar 't schijnt, die noch vernuftig, noch geduldig zijn, die zelf nooit rusten en leiding vragen aan een geest die wèl rust behoeft, die altijd door hun eigen zin willen doen, en toch noodlottig omlaag zinken zoodra het bestuur des verstands hen onbeacht laat. En die krijgt men van de Natuur, zooals 't heet, diezelfde Natuur die volgens mijn vader altijd goed is, als de mensch haar niet bederft.

Om u zelf, lieve lezer, niet lastig te vallen met fantasie-prikkels die u 't mennen van uw eigen span moeielijker konden maken, zal ik geen bizonderheden melden van mijn strijd en van mijn neerlaag. Deze voorzorg van een oud man behoeft u niet te krenken.

Ik viel onder den vereenden invloed der volgende dingen, de noodlottig ontstane scheuring tusschen lijfs- en zielsbegeerten, — het felle contrast tusschen Engelsche reinheid en Engelsche liederlijkheid, dat met zijn onbegrijpelijke weerspraak zoo prikkelend werkt als het hondje dat in de eendekooi de nieuwsgierige eenden tot den worger lokt — en eindelijk de verwenschte zelfverachting die doet zeggen »aan mij is toch niets bedorven».