is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog niet dat suggestie realiteit kan baren, en dat alle handelingen ook zelf-suggesties zijn.

Satan week, verschool zich, dook arglistig weer op, wachtte zijn kans, maakte gebruik van achteloosheden en zwakke momenten, gedroeg zich in één woord als een zeer levende en schrandere Satan.

Zijn fraaiste kunst was eindelijk, gebruik te maken van mijn exces in deugd. Na een paar weken van zelf-kwelling, oververmoeienis, schraal voedsel, slecht slapen en te dunne kleeding werd ik natuurlijk ziek, en de hartelijke familie Tenders verdroeg niet dat ik elders verpleegd zou worden dan bij hen.

Ziehier Satans schoone kans, waarvan hij op voortreffelijke wijze partij trok. Hij hield zich muisjesstil, geen onreine gedachte, geen vizioen, geen hinderlijke droom kwelde mij. De hongerige honden, die ik nu als satans verknochte huisdieren was gaan beschouwen, hielden zich koest. Vooreerst door de zelf-suggestie, vervolgens door de ziekte, en eindelijk... door de duidelijk uit mijn handelen blijkende belofte dat ik hun edeler prooi zou geven. Immers, al erkende ik 't mij-zelven niet, waartoe kon de dagelijks teederderen inniger verhouding tusschen den smoorlijk verliefden en spoedig herstellenden patiënt, en de volstrekt niet voor zijn vereering ongevoelige lieve verpleegster anders leiden? De vlam van het martelaarschap werd