is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij keek mij een tijd lang weifelend aan met een droevige uitdrukking. Toen zei ze, zacht hoofdschuddend: — «Wat is er toch met je, Vico? Wat schuilt er toch in je, dat je zoo vreemd tegen mij doet?»

Haar zacht-meewarige stem, de innige, vertrouwelijke toon, de lieve expressie van haar gezicht was mij te machtig. Ik voelde de tranen komen en kneep de vuisten samen. Het hielp niet. Ik moest opstaan, en ging wat verder met hoofd en hand tegen de ruwe schors van een boom leunen, met geweld mijn snikken bedwingend. Toen voelde ik een zachte hand op mijn schouder.

«Vico!» zei ze.

Maar ik schudde meti een nerveuzen schok haar hand van mijn schouder en zei, met verbeten stem:

«Raak me niet an. Ik ben je niet waard».

De hand ging weg; en ik begreep dat ze wat koeler en voorzichtiger werd. Ze begon natuurlijk iets ergs te vermoeden.

«Kun je 't mij vertellen, Vico?» vroeg ze, niet onvriendelijk, maar veel strenger.

«Neen! Emmy! nooit! —Denk dat ik je liefheb zooals nooit iemand anders het zal kunnen. — Maar ik ben je niet waard en ik wil dat je gelukkig wordt. Ik zal je niet; meer in den weg zijn. Bekommer je niet om wat er van me terecht komt» —