is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Arme jongen!» zei Emmy ernstig en gevoelig. «Is het heusch zoo iets onoverkomelijks?»

— «Volstrekt onoverkomelijk, Emmy. Denk er niet meer aan, God zegen je!» —

— «God zegen je, Vico!» zei Emmy, mij met onzekeren, half smartelijken, half berustenden blik naziend. Meer berustend dan mij lief was.

Zulk een afscheid is méér voorgekomen en is ook dikwijls door verzoening gevolgd, ja door meerdere afscheiden en verzoeningen. Maar hier was niet die wederzijdsche gelijkheid van heftige neiging, en niet de beperktheid van kans, die over alle scrupules door aanhouden doet zegevieren. De mededinger maakte snel en voorspoedig gebruik van het gegunde voordeel.

Ik vermeed Emmy's huis, maar bezocht nog wel de club waar Captain Truant ook kwam. En binnen weinige weken zag ik hem daar op een avond binnenkomen en door zijn vrienden gelukgewenscht worden. Ik begreep wat dat beteekende en bleef met een verlamd, ijzig gevoel zitten, starend op het blad dat ik voorwendde te lezen. Maar de gelukkige kwam naderbij, hij was niet edelmoedig genoeg om mij te willen sparen. Onder degenen die hem luidruchtig verwelkomden en gelukwenschten was ook een officier, door de anderen de «gallant capting» bijgenaamd, een onbeduidend, winderig kereltje met een monocle, aan

7