Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In dien eersten tijd van groot verdriet zocht ik met nog veel meer inspanning te weten, wie die Christus was, die ons verlost had of verlossen kon, en ik schreef er over aan mijn moeder, en las vlijtig in Emmy's dierbaar geschenk.

Mijn moeder schreef mij lange, wijdloopige brieven terug, die ik met aandacht en eerbied las, zonder te willen erkennen dat ze mij eigenlijk niets meer zeiden. Het waren dezelfde dingen, het mirakel der genade, de verlossing door ,het bloed van Jezus, steeds weer en weer herhaald, in allerlei nieuwe omzettingen- en samenstellingen, zoodat het zelf al een mirakel scheen met zoo weinig noten zóóveel muziek te kunnen maken. Mijn vader bemerkte die brieven wel, en keek mij half schamper half verstoord van ter zijde aan, als ik ze geduldig en met ernstige toewijding tot het laatste woord zat te ontcijferen. Dat het met Emmy uit was gaf hem verlichting, maar des te onrustiger zag hij deze drukke correspondentie en het toenemen van den moederlijken invloed. Vooral daar ik weldra meerderjarig zou zijn.

Wij waren, op onzen laatsten tocht, naar Holland gegaan, naar het badplaatsje aan de Noordzee met zijn onuitspreekbaren naam, en zoo toefde ik dan voor 't eerst in dat wonderlijke hoekje van Europa, dat de plaats van mijn vrijwillige kluizcnarij zou worden,

Sluiten