is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dorpje waar Spinoza zijn stil filister-leven heeft geleid, en geduldig het gat heeft geboord, waardoor de opgesloten gedachte zich ruimte kon verschaffen. En toen ik 't kleine huisje zag, en 't stille, vredige landschapje, en hoorde van 't eenzame, sobere, kuische leven van den gelijkmoedigen, aandachtigen Jood, toen wenschte ik mij geen beter lot, dan hem zoo spoedig mogelijk te kunnen navolgen.

Het heeft een weinig langer geduurd dan ik toenmaals dacht, krachtiger en aanhoudender wrijving met de ruwe wereld was noodig om mijn ziel tot zoo hooge potentiaal te laden dat zij, als de zijne, in isolatie felle vonken geeft. Maar 't is er nu toch van gekomen, en ik zou er mij niet tegen verzetten, als ge meendet dat het Rembrandt en Spinoza zijn die mij, tot het voleinden mijner levenstaak, in door hunne werkzaamheid geheiligde streken hebben gelokt, — al ware deze contemplatieve woonsfeer mij niet reeds om andere redenen dierbaar.

Op den dag van mijn meerderjarigheid kwam er een brief van mijn moeder, waarin zij mij er aan herinnerde dat ik nu vrij was om mijn eigen weg te gaan, en tevens meedeelde dat zij zelf op haar reis van 't Noorden Holland zou aandoen en hoopte mij eindelijk weder in haar armen te mogen sluiten.

Dat was een gewichtige dag voor mij toen ik mijn