Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «En dan vloek ik jou, hoor je! Ik vloek jou, Lodovico Muralto. Je vader vloekt je!"

Ik had genoeg oud-testamentische gevoelens in mij om niet onverschillig te zijn voor zulk een machtwoord. Ik verschrok, maar deed mijn uiterste best in hem den krankzinnige, den razende, ontoerekenbare te zien. Tegelijk flitste de gedachte door mijn hoofd dat hij zelf dan toch ook al door Joodsche begrippen was aangestoken, om tot zulke meer klinkende dan wondende wapenen te grijpen. Maar ik zweeg, ging naar hem toe en wilde achter zijn hand de roerpen vatten. «Om!» zei ik.

«Goed! — om!» zei mijn vader grimmig, en trok tegelijk het roer uit mijn hand en heftig naar zich toe, zoodat we, in plaats van dóór den wind te gaan, er dwars vóór kwamen te liggen, met aangehaald grootzeil en vasten schoot.

Al had ik toen den dood even gretig gewild als hij, dan zou ik mij nu toch bij instinct geweerd hebben. Zeemanschap leert doods-verachting, maar nog grooter verachting voor slechte maneuvers.

Ik riep «stommeling!» trok haastig mijn mes en sneed de schoot door, zoodat het zeil als een groote, half-ontsnapte vogel uit fladderde in den wind. Doch de boot had al zooveel water geschept dat ik haar niet meer rechten kon, en zij in een oogenblik geheel

Sluiten