is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nemelijk acht wat mij wordt gezegd en aangeraden.» —

— «Moge God je eigenwaan breken!» zuchtte moeder.

Het hier geschrevene is een gemiddelde, een collectief-type van vele honderde gesprekken die ik in de eerstvolgende tien jaren met mijn moeder gevoerd heb. Met den onverdroten ijver van vliegen die tegen een glasruit op en neer blijven snorren en stooten, beproefden wij twee vasthoudende en sterk eigen-gerechtigde menschen elkander onze bizondere eigenheid op te dringen. Mijn moeder met meer agressieve liefde, ikzelf meer afwerend, maar door mijn zelf-handhaving niet minder militant. Bevangen in den universeelen waan van de redelijkheid onzer gevoelens en overtuigingen, bemerkten wij geen van beiden, hoe het eenvoudig een kamp was van twee naturen, waarvan de een de andere aan zich wilde onderwerpen. En als bijna de gansche mensch-kudde gewend aan den afgodsdienst van het ware woord, meenden wij elk door maar te praten, te praten, eindelijk het woord dat we zelve voor waar hielden ook tot afgod voor den evenmensch te kunnen maken, als twee zendelingen van verschillend geloof die elkaar hun symbool voorhouden, net zoo lang tot één van beiden op de knieën ligt.

En de moeder zei nu dat het de inprenting van den vader was, die mij weerspannig maakte, zooals de