is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vader den moederlijken invloed had meenen te bestrijden, als of zij over en dóór mij heen de oude veete bleven voortzetten.

De bange spanning dier vier uren op de omgeslagen boot, mijn vaders vloek in de ooren en zijn wegzinkend, grimmig gelaat voor mijn geest, hadden zulk een diepen moet in mijn jonge, weeke ziel genepen dat ik aanvankelijk eiken morgen ontwaakte uit een droom waarin het gansche geval weer doorleefd was, met schorgeschreeuwde stem om hulp roepend, zooals ik dat zoo lang over de eenzame schemerdonkere zee gedaan had. Niet dan heel langzaam hielden die booze herinneringsdroomen op, — en tot laat in mijn leven zijn ze terug gekomen, als ik minder weerstandskrachtig was.

Die droomen werkten als vermaningen, die de strenge leering van het vreeselijke geval herhaalden. »Je hebt je vader weerstaan, en je moeders zijde gekozen. Zijn gedachten heb je afgewezen en daarmee hem tot den dood gebracht. En als hij nu eens gelijk had gehad? Ben je zeker dat je moeder dit offer verdiende? Ben je zeker dat je leven het redden waard was? Wat heb je dan aan dat leven dat je met zooveel inspanning verdedigde? Door wat je getrotseerd hebt, heb je zware verantwoording op je genomen. Je moet nu deze zekerheden zoeken. De zekerheid dat je vader