Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het lijk lag in een reeds gesloten kist, in een klein kerkje van het visschersdorp, en het scheen of mijn vaders nagebleven wezen mij bespotte om de kleine woordjes en het zwakke gemurmel waarmee ik, malloot, de ziel van wolken en zee, van zon en sterren meende te kunnen bereiken en ontroeren. Hoe kinderachtig schenen de brandende kaarsjes, en de galmende priesterstem, bij het bruisen van den wind over de helmbegroeide zandheuvels, en bij het gloeiend oog waarmee de ondergaande zon hare aarde van over zee belonkte.

Toen de begrafenis was afgeloopen besloten wij uit Holland weg te gaan, naar mijn vaderland. Daar, in Rome, zou ik wel, indien ergens, den weg tot de moederkerk terug vinden. Ernstig, weinig spraakzaam, vol verwachting en meestal in gepeins, doorreisde ik snel Europa, in gezelschap van de beide vrouwen. Italië, dat ik in vele jaren niet gezien had, lokte mij met duizend zoete herinneringen, met de vereenigde bekoring van het wonderland van zon en schoonheid, dat het voor alle Noordlanders is, en van de wereld der dierbare kinderstemmingen, wier bedrieglijke lieflijkheid toeneemt met afstand en duur van scheiding, en zelfs het barste' land als oord van troost en toevlucht kan doen schemeren. Dat het werkelijke Italië al de heilbeloften van het verbeelde Italië niet

IO

Sluiten