is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houden kon, had ik, bij meerder levens-ervaring, vooruit kunnen bedenken.

In den aanvang schenen zij allen wel vervuld te worden. Het begon met zonneschijn, en de wijnoogst — goudlicht op bruinend loof, vroolijk landvolk en gezang. Een schijn van een beter wereld, na het ernstige en saaie Noorden. Een heerlijk mij te huis voelen tusschen menschen die evenals ikzelf iets moois durven zeggen en iets uitgelatens durven doen. De geliefde lenige en forsche klanken van mijn moedertaal, en het groot geluk van schoonheidsbehoefte en zwier tot in de laagste volkskringen. Ruwheid en wildheid niet zonder zekere waardigheid, niet enkel plomp en grof als bij de Noordsche barbaren. Een arme jongen in lompen die iets zingt, op straat, dat tot mijn innigste gemoed doordringt. Ach! hoe weinig kunnen de groven onder dil Hollandsche volk doen of zeggen dat tot mijn gemoed doordringt? Als ik 't niet verstandelijk wist, wat zou mijn hart overtuigen dat zij en ik tot hetzelfde soort wezens behooren?

Ik kan mij hier niet verdiepen in de lieflijkheid waarmee het vaderland mij toen bij 't weerzien ontroerde. Dat behoort niet tot de taak en den plicht die ik met dit schrijven volbreng. Honderd schrijvers kunnen u streelen met fijne zinnelijke verbeeldingen, en u een oogenblik troosten met schoone vizioenen, den kouden,