is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hard op straat, met eenige minder vleiende naroepen van de in haar bedrijf teleurgestelde achter mij aan. Michaël haalde mij in.

— «Twee negatieven maken één positief» zei hij. «Twee zondaars verwekken samen de deugd. Me dunkt we hadden nu die zondares ook nog wel even kunnen bekeeren» —

Zooals een instinct van zelfbehoud in 't wanhopigste gevaar, zoo volgt de mensch een instinct van zelfverontschuldiging in de meest reddelooze blamage.

— »Honden zijn we allebei, Michaël, maar ik erken het ten minste. Ik walg van mezelf. Jij moet morgen je heiligen-rokje weer aantrekken en je rotheid en vuilheid er onder verstoppen. Ik benijd je niet».

— «Het past ons niet, lieve Muralto, te walgen van één door God naar zijn evenbeeld geschapene. We hebben allemaal een portie vuil meegekregen en het lijkt me niet benijdenswaard dat alleen te moeten verwerken, zooals jij. Ik kan biechten en heb een grooten, gezelligen kring, waar ze allemaal door dezelfde vlooien gekriebeld worden en met hetzelfde bijltje moeten hakken. We begrijpen elkaar, en vertrouwen elkaar, en vergeven elkaar en helpen elkaar. Er zijn zwakke broeders en sterke broeders, dat weten we allemaal, en daarom verachten we elkaar nog niet.