is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Me dunkt dat het heel wat verkieselijker is op die manier je pakje te dragen, dan zooals jij, die er alleen mee zit opgescheept. Wij huichelen onder elkaar ten minste niet, maar jij speelt de ingénue niet alleen tegenover de heele burgerij, maar zelfs tegenover ons, die toch heel goed weten wat we van jouw pretensie op zedelijke meerderheid te denken hebben.»

Ik voelde dat ik het in dezen strijd moest afleggen. Ik gaf het op. Met een koelen groet nam ik afscheid en vermeed van dat oogenblik allen omgang met jongere of oudere geestelijken. Al wilde ik wel aannemen dat ik niet de beste soldaten van het leger ontmoet had, toch verlokte mij de eer niet in deze gelederen te strijden. Ik wilde het. maar liever alleen uitvechten.

Van dit tijdstip af begint mijn vereenzaming. Ik voelde dat Michaël gelijk had, mijn pretensies waren belachelijk, ik had niets waarop ik mij kon laten voorstaan. Ik was een huichelaar, ik kneep de kat in 't donker, zoo goed als zij, op wie ik scheen neer te zien.

En toch — en toch — ik voelde dat ik niet begrepen werd, en dat mijn afdwalingen iets anders waren dan de hunne, en mijn vroomheid van een gehalte dat hen •ontbrak. En dit onuitroeibare besef van een meerder-