is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoekend, innerlijk worstelend, zonder berusting, zonder vrede, in een zonder uitzicht schijnenden kamp. Totdat ik door een korte periode van helder, waarachtig leven, van blijde, krachtige handeling en nameloos diep leed gesterkt en geleerd, nu met gansch andere gevoelens, met vertrouwen en berusting, deze laatste vrijwillige kluizenarij ben ingegaan om aan het huis der toekomst met blijde lust en vreugdrijk inzicht te bouwen.

Ik zeide mijn moeder, dat er van mijn priesterschap wel niets komen zou. Zij hoorde het aan met die lijdende gelatenheid, die haar eigen was geworden door voortdurende oefening in kunstmatig berusten, — maar die voor den fijnen waarnemer de onderstroomingen van zeer gewone menschelijke neigingen en begeerten niet verborg. Ik had die langzamerhand leeren opmerken, zoo duidelijk, dat het gemis aan zelfwaarneming bij haar mij steeds moeielijker zonder irritatie te verdragen viel.

Ditmaal zag ik dat zij de trotsche verwachting om haar zoon priester te zien, gemakkelijk liet varen voor de kans dat haar geliefkoosd huwelijksplan nu zou kunnen doorgaan. Zij bedoelde echter alleen leed en medelijden te toonen, en sprak hoofdschuddend:

— «Dus den hoogmoed niet overwonnen, de slang nog niet den kop verbrijzeld, arme Vico?»