is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Ik gehoorzaam, moeder, aan het meest goddelijke wat in mij is.» —

— «Je menschelijke rede, bedoel je? Of je menschelijke hoogmoed?»

— «Moeder, welke andere middelen hebben we om de waarheid te onderscheiden als het gevoel, dat ons doet zeggen: dit is waar! Precies zooals ons oog zegt: «dit is licht!» en onze huid «dit is warm!» Zou je willen dat ik zei: «dit is donker», waar ik licht zie, omdat jij er donker ziet, of dat ik zei «dit is goed» waar ik onrecht zie, alleen omdat jij het goed noemt?» —

— «Ik kan niet met je redetwisten, Vico. Doe wat je goed lijkt. Ik heb geleerd te berusten.»

— «Maar je wilt toch mijn geluk, niet waar moeder ?»

— «Ach lieve zoon, ik wilde dat de menschen ophielden te zoeken naar hun geluk. Het is alles bedrog en ijdelheid, een bonte zeepbel. Ik heb nooit geluk gekend, maar geleerd alle vreugde, alle lust te offeren uit liefde voor den Heiland».

— «Hoor eens, moeder!» zei ik, nu niet geheel meer mijn kregelheid onderdrukkend «als je mij zegt dat er schijn-geluk en valsche vreugde is, en dat we moeten zorgen daar niet aan te verslingeren, dan geef ik je groot gelijk. Maar als je mij wilt wijsmaken dat de zin voor vreugde en geluk die wij allen meekregen een duivels-uitvinding is, waaraan wij niet moeten