is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dacht, genoot, nam waar, wilde en handelde met kalm overwegen, in de blijde overtuiging dat mijn lijf waarvan ik de vermoeidheid niet meer voelde, zijn noodige verkwikking vond, zonder dat mijn zihtuigloos en onwaarneembaar wezen zijn levensspel behoefde te staken. Maar deze uiterst gunstige condities zijn zeldzaam, meestal voel ik mij met snelheid door de waarnemingssfeer glijden, bezorgd dat de korte tijd zal vervlieden zonder dat ik er alle partij van trok.

Uit een lange reeks waarnemingen blijkt mij vooral dit: dat er verschillende sferen bestaan, die men onmiddelijk bij het besef krijgen, aan een eigenaardige stemming — niet nader te omschrijven — herkent. Men weet, in welke diepte, op welk waarnemings-veld men verkeert.

Er is een sfeer, waarin men de wereld van het dagleven, de door ons geziene aarde met zijn landschappen en woningen, in een wonderlijk veranderde wijze, terugziet. Het lijkt er niet op, maar men weet: dit is bedoeld.

Zoo zag ik mijn ouderlijk huis in de stad, met zijn ouderwetsche weelde, telkens weer terug, in menig nacht, maar in den droomvorm. Zoo ook het Comermeer, en het bosch van Gombo bij Pisa, en ook Engeland, en de N oordzee — maar het is steeds het