is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

droom-meer, en het droom-bosch, en het droom-Londen, totaal verschillend van de werkelijkheid des daags. Maar aan zichzelf blijven ze gelijk, en ik herken ze telkenmaal onmiddelijk.

Zoo is er een sfeer van verrukking en groot geluk. Daarin is het zelfbesef het krachtigst, en het is niet mogelijk de wonderbare helderheid te doen begrijpen waarmede men alles beziet en bewondert, en het ontwijfelbare gevoel eener realiteit, toch gansch verschillend van die van 't waakleven. Men ziet dan wijde, prachtige, min of meer klaar verlichte landschappen, wel naar aardschen trant, met bergen, boomen, zeeën en rivieren, maar schooner en vervullend met namelooze bewondering. En men ziet ze intensief scherp, volkomen duidelijk, met vol bewustzijn.

In deze sfeer heeft men ook een eigenaardig lijf, met zeer intensief lichaamsgevoel, en met bepaalde eigenschappen. Men voelt de eigen oogen en ziet er mee, wijd open, men voelt den mond, en spreekt en zingt luidkeels — zich verwonderend dat het slapende lijf nu doodstil moet zijn, — men neemt de eigen handen en voeten waar, en de kleederen die men aan heeft, gelijkend op 'de kleederen van het dagleven. Het is alles een weinig anders, het wordt gezien als vlottend, als door stroomend water, en het wisselt, ook onder invloed van den uitgesproken wil. Maar men