is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefde aan zou hangen, dan heeft zij zich deerlijk bedrogen. De uitwerking was juist tegenovergesteld. Ik begreep nu eerst recht wat ik gedaan had, en voelde het nu eerst als een groot onrecht. Ik voelde dat ik een vrouw had, maar dat was niet degene die naast mij sliep en mijn naam droeg. Een innig, brandend verlangen ging naar het wezen, welks beeld ik zoo klaar en liefelijk had gezien, dat ik met onnoembare teederheid had willen omarmen, en de stem en de nabijheid waarvan mij een zaligheid hadden verschaft zooals de dag mij nooit gaf en die het klare, koele daglicht niet vermocht te verdrijven. Ik verlangde naar den nacht, den ganschen dag door, — en ik wist met bittere zekerheid dat ik de arme vrouw die ik als echtgenoot in de armen had genomen, nooit meer zou kunnen geven als een vriendelijk masker, een aangenomen schijn van trouw en teederheid.

En het schuldgevoel, dat in een ander door dat doodsbericht misschien zou zijn verflauwd, begon feller te branden dan ooit. Een lafaard, een zwakkeling, een echtbreker schold ik mijzelven, om wat geen mensch ter wereld mij ooit als schuld zou hebben aangerekend.

Maar ik wist toen ook al, terwijl ik kromp onder de pijn, dat mijn vrij oordeel nooit schuldig zou genoemd