is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toen ik met Lucia reisde, deed zich het wonderlijke voor, dat ik, indachtig aan Emmy's liefde en haar verschijning, mijzelven als schuld en laagheid aanrekende, wat ieder als goed en geoorloofd beschouwde. De verleiding waartegen ik streed, en waarvoor ik mij bitter schaamde toch telkens te bezwijken, kwam nu niet meer van laagstaande ongelukkigen, maar van de schoone en beminnelijke vrouw die ik tot echtgenoote had genomen. Het zou alles voor andere menschen zeer zonderling hebben geklonken, maar het was eenmaal zoo, mijn gemoed reageerde op zijn eigen, oorspronkelijke wijze op het leven, en liet zich niet dwingen. Of ik mij al voorhield hoe anders de wereld oordeelde, het baatte mij niet, en ik was even ongelukkig als ik bezweken was voor Lucia's bekoring als na 't bezwijken voor de lagen van een vreemde vrouw.

Maar het één gebeurde niettemin zoo goed als het ander, want de wanverhoudingen in mijn hart en leven waren niet geordend, en de woeste begeerten bleven ongetemd. Terwijl allen die mij kenden mij gelukkig prezen om mijn huwelijk, had ik vele, lange jaren een zwaar, gefolterd bestaan. Mijn liefde en toewijding tot vrouw en kinderen was opzettelijk, geforceerd, en bitter betreurde ik jlat zooveel schoons en liefs niet mijn natuurlijke aandacht trok. Mijn taak was een reuzentaak, vaak mij te machtig schijnend, en wat ik