is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voortvverkt is het omdat hij niet nadenkt. Maar het is des menschen aard wèl na te denken, en hij houdt zichzelf dus nog in stand door zijn aard te verloochenen. Dit is een tot verdwijnen gedoemde tegenstrijdigheid. En met deernis zag ik de pogingen der zoogenaamd Godsdienstigen, zooals mijn goede vrouw Lucia, om in de koesteringen van een afgeleefd, opgelapt en halfvergaan kerkelijk systeem den killen wind van het nieuwe weten te ontwijken. Aandoenlijk vond ik haar blijmoedig genoegen nemen en rustig voldaan zijn met de vooze, kernlooze schim van wat eenmaal massief geluk was voor een kinderlijker geslacht. Getrouwlijk zocht zij haar dagelijksch deel van wijding, stichting en reiniging, dat elke menschelijke geest behoeft, zoo goed als elk lichaam het bad. Maar het was een doode, vooze wijding, door klanken en indrukken waaruit de levende gedachte, de ziel lang verdwenen was. Hoe kon de poezie der Hebreeën, of de gedachten der Midden-eeuwers haar nog roeren ? Alleen de holle klank van den priestergalm en de uiterlijke praal van het kerkgebouw brachten iets als een vluchtige schaduw van het waarachtig godsgevoel. En in de poezie of muziek die zij werkelijk en geheel kon gevoelen, in de kunst van haar tijd, en de gedachte, de wetenschap van haar tijd, de levende, onmiddelijke uitingen Gods, daarin zocht zij niet, wijl rondom haar niemand besefte