Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo herinner ik mij dat ik naar den hemel keek, en de blauwe kleur ziende, terstond concludeerde: «er is dus ook zuurstof in dezen dampkring» omdat zuurstof de blauwe kleur aan onzen dampkring geeft. Ik ging verder en verder en het landschap werd telkens anders. De bewoners waren mij uitermate sympathiek en vriendelijk gezind. Van taal of woorden herinner ik mij niets, maar er was een innige verstandhouding. Toen zag ik boomen en heuvels — of wat er op leek en ik raakte in vervoering: «O mijn aarde!» riep ik «het lijkt op mijn aarde!» en ik schreide van aandoening, omdat het mij aan mijn geliefde aarde herinnerde. Toen merkte ik op dat alles eenigszins van aardsche dingen verschilde en er toch op leek. «Evenzoo» dacht ik in mijn droom «als Amerika op Europa gelijkt en toch er van verschilt.»

Daarna kwam ik in een woest en onbewoond gedeelte, en ik zag een verschiet van bergen, een gebergtereeks die uit een meer oprees, lichtkleurig en steil, maar zoo aangrijpend en ontzettend om te zien, dat het mij beklemde. Het verschiet strekte zich al verder en verder uit, duizelingwekkend ver, aldoor zag ik langs de reeks lic.ht-rose rotsen. Links onder me was een geweldige afgrond, ook een bergverschiet. Ik zag alles bizonder scherp en duidelijk. Ik was toen helder en had vol besef, de ontzachlijke diepte maake mij duizelig.

Sluiten