is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slapen, ik rust, en eigenlijk ben ik nu in 't geheel niet vermoeid. Ik kan zingen en mij bewegen, vliegen en zweven met volkomen waarnemingsgenot.» Spoedig daarop was ik buiten, in een groot boschrijk landschap, onder zonnig blauwen hemel. Zoo mooi was de droom-wereld in lang niet. Ik was verrukt en dankbaar en zweefde omhoog. Ik kwam een vogel tegen en praatte voortdurend luid in mijzelven, zeggend dat ik niet enkel waarnemingsgenot wilde, maar een wezen om mij te begrijpen, gemoeds- en begrips-verstandhouding.

Een witten stier zag ik — het dier dat mij in gewone

droomen 't meest beangstigt, het meest gevreesde

■- C-

droom-dier — maar ik voel geen vrees en zweefde hoog boven hem uit, over een meer, — er was geen gevaar.

Toen riep ik mijn liefste, zooals altijd. Maar eer ik 't zelf wist had ik niet »Emmy» geroepen, maar «Elsie» en diezelfde vergissing herhaalde ik. zonder de fout te bemerken. Ik zweefde over een enorm, woest duinlandschap. Ik zag uit een duindal een meisje komen, jonger en kleiner dan Emmy, met sluik, blond haar. Maar ik ging toch op haar toe, alsof het Emmy was, en ik wandelde en sprak met haar. Ik sprak Hollandsch, dat ik toen al vrij goed machtig was.

Toen wees het meisje op een dreigende donkere,