is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een rustig zelfbesef van vrijheid, eigenmacht en triomf, een goed en mooi gevoel.

Toen ik ontwaakte verbaasde ik mij er over dat ik Hollandsch met Emmy gesproken had. En ik twijfelde of zij het wel geweest was, hoewel haar gezicht geleek, en ik haar wel meer in zoo jonge gedaante had gezien.

Wij zeilden den volgenden dag met een harde zuidwestenwind naar mijn stadje, dat ik toen voor de eerste maal zien zou. Van tijd tot tijd kwamen er regenbuien, dik weer, met ruwe, oploopende zee. Mijn metgezel en ik hadden onze gele oliepakken aan en de handen vol om het ranke scheepje in goeden koers te houden. De zee was verlaten, de visschers waren in de havens gevlucht. Toen wij de haven van E* voor ons zagen en ook het stadje, grijs omsluierd door regen, sloegen de zeetjes over het achterschip en stak het jachtje den neus soms diep in de golven. Wij moesten ijverig hoozen en keken met zwijgende spanning naar het havenhoofd waar we recht op aan bruisten, ieder oogenblik verwachtend het schip te zien volslaan of het tuig te zien breken. We onderscheidden de menschen op den steenen pier, die in zee uitstak. Een hoop volk stond met stomme belangstelling naar ons uit te kijken, benieuwd of wij 't veilig zouden halen. Ik was ongewoon kalm en gelukkig. Ik zou met