is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelatenheid verdronken zijn, maar ik wist dat het dezen keer nog niet zou gebeuren.

De zwarte oogen van den Hongaar schitterden van plezier en trots toen we eindelijk door vaardige stuurmanskunst behouden, met gestreken zeil den nauwen haven ingang instoven. Hij juichte op zijn opgewonden wijze, en de kalme Hollanders gaven een klein hoeraatje terug.

Toen merkte ik, bij 't langsglijden der menschenrei, die op de steenen kade geschaard stond, tusschen de botte, onverschillige of koel-kritische jongensgezichten en de als uit hout gesneden, ruw-verweerde visschers-tronies, een paar oogen vol hevige aandacht en belangstelling, die als blij schenen op te lichten van verademing, in een gezichtje nog bleek van spanning of angst. Tusschen de mannen stond een jonge vrouw, blootshoofd, het natte, blonde haar woei om haar wangen. Ze had een donkergrijzen doek omgeslagen, alsof ze zóó weggeloopen was uit huis, om ons op te wachten.

Ze keek mij regelrecht aan, met een uitdrukking van bezorgdheid en blijdschap.

Ik knikte haar toe, zooals ieder Italiaan doen zou, die een lieve vrouw belangstelling ziet toonen in zijn gevaar dat onder algemeene aandacht viel, ik knikte vroolijk en wuifde, als om haar voor haar sympathie