is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Nee !» zei de man. «Die hêt geen vader. Da's 'n vondeling».

Ik had den onoogelijken lomperd kunnen omhelzen. Zijn onkiesche communicatie scheen mij het gelukkigste compliment, en de blijdste mededeeling die ik van hem verwachten kon. Hij kon niet weten dat zijn bruute grofheid, die hij naar Hollandsche wijze voor ferme rondborstigheid scheen te houden, zooiets van «met praatjes er om heen hou ik me niet op» — hoe die grofheid voor mij een weldaad was. De zegen om niet van hem af te stammen kon hij ook moeielijk waardeeren. Ik ademde ruimer, het was een der mooiste oogenblikken van dien mooien dag. Het woord «vondeling» was voor mij als een opengaand luik in een donkere kamer van boerschheid en kleinsteedschheid, plotseling uitzicht gevend op verre romantisch-wazige verschieten. Wel had ik mij tot troost voorgehouden dat het ras altijd en overal genieën kan voortbrengen door atavisme, dus ook in een Hollandsche kleinstads-hotelhoudersfamilie een vrouwelijk genie van edele gratie, bekoorlijkheid en distinctie, — maar dit was toch veel zoeter troost. Bij een vondeling konden edele voorouders van alle naties worden ondersteld. Ik vond het nu óók onnoodig er langer om heen te praten.

— «Zou u dan juffrouw van Vianen willen zeggen