Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zich niets van aan. — Hij heeft ook niets over mij te zeggen.»

Hoe dankbaar maakte mij dit fiere gezegdetje. Haastig weggaande zei ze:

— «Ik zal zorgen dat u gauw wat te eten krijgt. Dan zal ik mij kleeden terwijl u eet, en om drie uur ga ik met u mee.»

En ik bleef achter, blij als een engel, en vol verwachting als een jarig kind.

Zij had toilet gemaakt toen wij uit zouden gaan, en het was verwonderlijk te zien met welke eenvoudige middelen zij zich een uiterlijk van smaakvolle distinctie wist te geven. Een rond stroohoedje, een wit staand kraagje, een goed-gemaakt licht-grijs kleed, een violetzijden dasje — en ze was een dame, tusschen de boersche en burgerlijke vrouwen van haar stadje. Want op 't punt van kleedij zijn de artistieke Hollanders, zoodra ze hun oude, fraaie volksdrachten afschaffen, wel het meest smakelooze volk ter wereld, en daarvan zijn de vrouwen uit een Noord-Hollandsch provinciestadje nog wel het allerslechtst gekleed. Toen we door de stille, heete straatjes liepen, zagen we de bewoners over hun venster-horretjes met verbaasde, bijna geërgerde blikken naar ons gluren.

— «Ziet u hoe we bekeken worden?» zei Elsje.

Sluiten