Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnt. Ik voelde alsof ik nu geen concessie kon weigeren, nadat zij zich in de hoofdzaak zeide geschikt •te hebben.

— «Wat verlang je dan van me, Lucia?»

— «Dat alles tusschen ons blijft. Dat je alle openlijk schandaal vermijdt. Dat ons gezin voor de wereld rgeheel blijft zooals 't was.»

Ik kon een licht-verachtelijken glimlach niet onderdrukken.

— «Dus je gunt de wereld mijn oprechtheid niet, die je zoozeer voor jezelve verlangt?»

— «O Vico, dat zul je mij toch beloven. Je houdt toch van ons, niet waar?»

— «Zeker doe ik dat.»''J

— «En je voelt toch je verplichtingen jegens je gezin. Die voelt zelfs de meest verdorven man.»

— «Die voel ik ook, Lucia.»

— «En je erkent toch dat je mij onrecht hebt aangedaan ?»

— «Dat heb ik, Lucia, — niet nü, maar vroeger.» —

— «Maar dan wil je toch ook iets goedmaken, iets verzachten, — waar het zoo gemakkelijk kan. Zie, ik zal je vrijlaten, ik zal niet vragen, niet onderzoeken, niet zinspelen zelfs. Maar spaar jij dan ook ons gezin. Dat is al wat ik je vraag. Bespaar onze kinderen de schande.»

Sluiten