is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onduldbare wijze tusschen twee leugens beklemd. Wat ik als een teeder geheim voor de wereld had willen verbergen, om Lucia te sparen, dat had de wereld al gauw ontdekt. En toch spaarde ze Lucia en mij, ten koste van het teedere geheim zelf, dat ze als een laagheid begreep. Een laagheid van de soort, waaruit ik mij juist met trots bevrijd Ivoelde. Het was mij alles even onverdragelijk. De vriendelijk sarkastische grootmoedigheid der wereld die mij spaarde, en deed alsof ze mij zonde vergaf, waar ik deugd voelde boven haar begrijp. . En de blaam op Elsje, die ik nu allerpijnlijkst ondervond, al kwam ze van diezelfde onbevattelijke kudde.

Telken male als ik Elsje weerzag, las ik in haar angstig-gespannen blik de vraag of ik nu eindelijk het groote besluit genomen had. Maar alleen haar lieve oogen vroegen en haar bleek gezichtje, — haar lippen bleven gesloten. Ook naar mijn gezin vroeg zij niet. Zij wachtte, tot ik spreken zou. Wij spraken over onze liefde, en over al wat ons 't naast aan 't hart lag, over de moeilijkheden van het leven, waarom wij zoo moesten vechten en tobben en verdriet hebben, over de groote wereld vol menschen en wat er van groeien zou, over mijn droomen, over het schoonste en beste wat wij konden ervaren, en over de wijze waarop wij de moeilijkheden konden overwinnen en de zuivere