is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groote ijsvlakte. Het ijs barstte onder mijn voeten, en iedere barst was een knetterende sprank van blauwig vuur, als een bliksemstraal. Het beteekende onheil, maar Elsje was niet bang.

De brief waarvan ik gedroomd had, kwam een paar weken later. Maar het was dezelfde, ik herkende den omslag. Ik wist ook stellig wat de inhoud zou zijn, en ik voelde een heerlijke verruiming, en een «Goddank!» kwam over mijn lippen.

Lucia had ook den brief gezien en nu bleek dat zij er even verlangend op had gewacht. Haar gezicht stond blij.

Ik had nooit den gezant om verplaatsing willen vragen, weerhouden door de gedachte dat ik hem daarmee bedriegen zou, maar ik had vermoeden dat Lucia er heimelijk rmoeite voor deed. Ook zij verwachtte er bevrijding door, maar in anderen zin.

— «Uit Rome,» zei ze. «Dat schijnt me wat goeds. Zie eens gauw!»

— «Het schijnt mij ook wat goeds» antwoordde ik, mijn hand beefde en mijn hart klopte.

— «Waarheen?» vroeg Lucia, terwijl ik las.

— «Stockholm» antwoordde ik, «met avancement.»

«Goddank!» zei Lucia «dan is die ellendige geschiedenis hier ten einde.»

22