Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoodra je één schrede naar hem toe doet, al is 't in stikdonker, dan maakt hij de twee volgende schreden licht voor je uit. Door de groote verruiming in mijn hart, en door het vele, vrije spreken met jou, lieve Elsje, is mij zooveel helderder geworden. Ik geloof dat ik toch iets doen kan in de wereld. En ik voel dat ik 't moet trachten. En al gelukt het niet, dan ben ik zeker dat ik er toch iets mee zal winnen, dat waard zal zijn er voor te vechten en te bloeden. Wil je mij steunen, wil je meedoen, durf je aan, wat ik aandurf ?»

Toen sloeg Elsje haar beide armen om mij heen en riep vreugdevol:

— «O mijn man! — wat zou ik niet aandurven, waar jij met me bent. Waarheen gaat de tocht en wanneer? Ik ben bereid, al was 't morgen »

— «'t Is niet morgen, maar overmorgen. En de tocht gaat over 't groote water, naar 't nieuwe land, waar 't nieuwe leven 't hevigst woelt en bruist en gist.»

— «Naar Amerika?»

— «Ja Elsje, is 't je goed? We zullen de Hollandsche kwade tongen ontloopen. De pijnlijke nabijheid van mijn ouden levenskring ontwijken. We zullen ons niet in een achterhoek begraven maar midden in 't felst-brandende leven, in de meest intensief groeiende menschenwereld staan. Daar zal ik 't beste gewaar worden wat er van

Sluiten