Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geslagen en stil maken. Als ik mij voorstelde dat zij ziek werden, of schreiden om mijn afwezigheid, dan was het of mijn binnenste gemoed werd opgereten, of vreemde handen in 'ziels-ingewand woelden. Ik had niets van hen gehoord voor mijn heengaan, behalve één kort troostrijk woord van mijn tweede dochter, de derde in leeftijd van mijn kinderen, een ingetogen, zachtaardig zestienjarig meisje. Zij schreef in 't Italiaansch: «Mijn lieve vader, ik weet niet waarom je bent heengegaan, en ik durf er moeder of de anderen niet naar vragen, want die weten het niet recht en nemen het je kwalijk en willen niet over je spreken. Maar ik wil denken dat het niet anders kon en zeggen dat ik niet boos ben. Antwoord maar niet, dat zou moeder hinderen. Je liefhebbend dochtertje Emilias.

Bij dit briefje is mijn leed ook in tranen uitgebroken, doch het waren geen tranen van berouw, maar van een onontkoombaren weemoed. In zulke oogenblikken ontzag Elsje mijn gevoel met een heiligen eerbied, waarvoor ik haar onuitsprekelijk dankbaar ben. Zij gevoelde dat zij daarin niet heelen of troosten kon.

De eerste stormachtige dagen in de Europeesche wateren waren het ergste. Toen voelde ik mijn armoede pijnlijk, omdat ik Elsje tusschen dit vaak onzindelijk en onhebbelijk volk moest laten leven, in de bedompte scheeps-atmosfeer vol zieken, in de slaapplaatsen alleen

Sluiten